Tayo't Bago

“Sugatan man ang bayan…” ani ni Crisostomo

Sabay sa haplos ng luha ang bigla niyang paghinto

Kumikiskis sa kataga ng sulatang bughaw

Habang sumisinghap sa yakap ang bigat ng tahimik na batingaw

Tusok sa mata ang inaapuhap na ginto

Tila yaman sa bulsa ang impostorang tanso

Halimuyak ng pabango’y hinahanap ni Crisostomo

Gayong miktataghay na ang tinta sa bawat artikulo

Asul na papel ang barya ng panandaliang kaingayan

Pero pisong pilak ang halaga ng permanenteng katahimikan

Kaya riin ni Crisostomo, “Kahirapan ay isang kalayaan,”

“... tahimik ang hirap sa yamang galing sa bayan.”

Ulila sa kapayapaan ang lipunang malaya

Malaya ang galaw ngunit nakakulong sa sariling sistema

Dinakip sa preso ng isinilang na soberanya

Na siyang naging unang biktima ng kanyang sanggol sa tiranya

Umuungol na ang iyak ni Crisostomo,

Hinahanap ang labi ni Basilio

Nasaan nga ba ang boses ng masa?

Hinayaan na lang ba maitali sa maruming tanikala?

Kaso may liwanag pa sa puso ni Crisostomo 

Panatag pa kahit duguan na ang bayan

Hiling na hindi na muling susuko 

Sa nagkakaisang kurapsyon at karahasan

Iba naman ang magkaisa,

Dahil hindi naman tayo nagkakaiba

Pagmamahal sa sugatang bayan ang sandata sa mga tuso

Hindi ang umuupong lumpo sa pampublikong serbisyo

Dahil ang bayan ay iisa lang ang puso,

Sa tuwing tumatama ang pana ng pagtataksil, lumiliksi ang kati ng mikrobyo

“Sugatan man ang bayan…” ani ni Crisostomo

Sabay sa halik ng luha ang bigla niyang paghinto sa hinagpis

Kumikiskis sa kataga ng sulatang tumatango

Dahil muling tataas ang bandila ng mga bagwis

Yakapin at halikan ang watawat ng ating sinta dahil—

“... may mga kathang patuloy na lilipad tungo sa laya.”

Isinulat ni Brianne Jhayvee Vallejos