Halika samahan mo ako! Sa pagkaripas ng aking takbo sa mga pasamano sa gilid ng kalsada, tanaw ko ang samu’t saring mukha ng lipunan—mga tagpong bagaman abot lamang ng aking paningin ay sapat upang gumising sa aking kamalayan. Habang mabilis na humahampas ang hangin sa aking katawan, tila kasabay rin nitong nilalampasan ko ang mga katotohanang matagal nang umiiral ngunit madalas ay hindi pinapansin. Napaisip ako sa huling pagyapak ng aking mga paa sa kalsada nang ako’y tuluya

Tagu-taguan, maliwanag ang buwan. Wala sa likod, wala sa harap. Pagbilang ng sampu, nakatago na kayo. Isa… Tila may pista sa himpapawid: may mga saranggolang bálot sa kulay ng mga salita, lumilipad sa hangin ng mga pangako—hanggang sa tangayin ng alapaap, na nasaksihan ng taumbayang naiwan sa ibaba’t nakatingala. Dalawa… Waring ahas kung makapaghubad ng unipormeng sinuot lamang sa seremonya matapos manumpa nang nakataas pa ang kanang kamay—kasimbilis sa pagpapalit ng ibang a

Anong paborito mong laro? Tandang-tanda ko pa, limang taong gulang ako noong payagan ako ni Nanay na lumabas nang mag-isa para maglaro. Sa bakuran nina Noy, sa ilalim ng matandang punò ng Akasya, nagtitipon ang mga katulad kong bata—sumisigaw, humahalakhak, pumapalakpak, at masisigla. Nakatayô sila sa isang bilog at tila matatayog na gusali ang kanilang mga tindig. Nang magawa ko nang tumingkayad, kitang-kita ng dalawang mata ko kung ano ang kanilang ginagawa. “Ah, naglalaro

I was desensitized at a young age to the gore and morose of ending life. My father made me believe that ending a life means starting a new one. I took that to heart. I always have to remind myself that life is meaningless if it doesn't put food on our feeble table. Or if my father would get angry and tie me up to the acacia tree and let the ants feast on my skin, satiate their hunger with my sweet blood. Then I remember the ants while I'm tied. I'm neither different. Nor my f