Bahagharing Pinagbawalang Sumikat

May mga kulay na madaling tanggapin ng mundo.

Ang asul ay para sa langit. Ang berde ay para sa damo. Ang dilaw ay para sa araw na nagbibigay-liwanag sa umaga. Ngunit kapag nagsama-sama ang mga kulay upang bumuo ng bahaghari, tila nagiging komplikado ang lahat.

Hindi dahil mahirap itong unawain.

Kundi dahil may mga taong piniling huwag umunawa.

Sa bawat sulok ng lipunan, may mga taong lumaki na tila obligadong ikubli ang kanilang sarili. Natutong tumawa sa mga biro na sila mismo ang tinatamaan. Natutong tumahimik sa tuwing ang kanilang pagkatao ay ginagawang katatawanan. Natutong magpanggap dahil mas ligtas ang pagtatago kaysa sa pagiging totoo.

Parang kasalanan ang umiral.

Parang pagkukulang ang magmahal.

Parang dapat ikubli ang pagkataong nais lamang maging totoo.

Ngunit gaano katagal kayang ikulong ang isang ibon sa hawla bago nito maalala na mayroon itong pakpak?

Ang Pride ay hindi simpleng selebrasyon ng mga kulay. Hindi ito parada lamang ng mga watawat na sumasayaw sa hangin. Higit sa lahat, isa itong paalala na may mga taong matagal na ipinaglaban ang karapatang mabuhay nang hindi kinakailangang humingi ng paumanhin sa kanilang pagkatao.

Dahil nakakapagod ang paulit-ulit na pagpapaliwanag kung bakit karapat-dapat kang respetuhin.

Nakakapagod ang paulit-ulit na pagpapatunay na tao ka rin.

Nakakapagod ang mabuhay sa mundong tinatanong kung bakit ka naiiba, ngunit hindi kailanman sinuri kung bakit mas pinipili nilang humusga kaysa umunawa.

Sa likod ng bawat bahaghari ay mga kuwento ng pangamba. Mga gabing pinili nilang umiyak nang tahimik. Mga pangarap na isinantabi dahil mas mahalaga ang pagtanggap ng iba kaysa sa sariling kaligayahan. Mga pag-ibig na hindi naisabuhay dahil may mga matang handang humusga bago pa man sila magsimulang magmahal.

Ngunit sa kabila nito, patuloy silang umiiral.

Patuloy silang nagmamahal.

Patuloy silang nagpapakatotoo.

At marahil iyon ang pinakamatapang na anyo ng pag-iral.

Sapagkat sa mundong mas komportable sa pagkukunwari kaysa katotohanan, ang pagpiling maging sarili ay isang uri ng rebolusyon.

Kaya sa tuwing sisikat ang bahaghari matapos ang bagyo, hindi lamang ito tanda ng liwanag pagkatapos ng dilim. Isa rin itong paalala na gaano man katagal subukang takpan ang mga kulay, darating at darating ang panahon na muli itong sisikat sa kalangitan.

Hindi upang humingi ng pahintulot.

Hindi upang humingi ng paumanhin.

Kundi upang ipaalalang ang bawat kulay, gaano man ito kakaiba sa paningin ng iba, ay may karapatang makita, tanggapin, at mahalin.

Isinulat ni Princess Abio