Sa panahong ang pagbabago ay sambit ng bawat labi, tila hanging ligaw na dumaraan, nararamdaman ngunit ‘di ganap na dumadampi, sapagkat ang bayan ay sabik sa pag-angat at pagbangon, ngunit ang tugon ng pamamahala’y tila mabagal, malayo sa alon ng pag-ahon, kaya ang pag-asa’y nauuwi sa paghihintay na paulit-ulit at nakakapagod na panahon. Sa bawat sulok ng komunidad, ang kakapusan ay hindi na bago, parang bisitang palaging dumarating kahit hindi inaanyayahan ng tao, kapwa Pili

Halika samahan mo ako! Sa pagkaripas ng aking takbo sa mga pasamano sa gilid ng kalsada, tanaw ko ang samu’t saring mukha ng lipunan—mga tagpong bagaman abot lamang ng aking paningin ay sapat upang gumising sa aking kamalayan. Habang mabilis na humahampas ang hangin sa aking katawan, tila kasabay rin nitong nilalampasan ko ang mga katotohanang matagal nang umiiral ngunit madalas ay hindi pinapansin. Napaisip ako sa huling pagyapak ng aking mga paa sa kalsada nang ako’y tuluya

Tagu-taguan, maliwanag ang buwan. Wala sa likod, wala sa harap. Pagbilang ng sampu, nakatago na kayo. Isa… Tila may pista sa himpapawid: may mga saranggolang bálot sa kulay ng mga salita, lumilipad sa hangin ng mga pangako—hanggang sa tangayin ng alapaap, na nasaksihan ng taumbayang naiwan sa ibaba’t nakatingala. Dalawa… Waring ahas kung makapaghubad ng unipormeng sinuot lamang sa seremonya matapos manumpa nang nakataas pa ang kanang kamay—kasimbilis sa pagpapalit ng ibang a

Anong paborito mong laro? Tandang-tanda ko pa, limang taong gulang ako noong payagan ako ni Nanay na lumabas nang mag-isa para maglaro. Sa bakuran nina Noy, sa ilalim ng matandang punò ng Akasya, nagtitipon ang mga katulad kong bata—sumisigaw, humahalakhak, pumapalakpak, at masisigla. Nakatayô sila sa isang bilog at tila matatayog na gusali ang kanilang mga tindig. Nang magawa ko nang tumingkayad, kitang-kita ng dalawang mata ko kung ano ang kanilang ginagawa. “Ah, naglalaro