Sa hardin ng samu't-saring mga bulaklak, Tila lahat ay may hinahagilap. Ang init ng araw, ang ulan sa ulap, Sa bawat talulot, pilit humahatak. Ngunit sa sulok, may mumunting umusbong, Sa saliw ng hangin, umindak ay walang tulong. Sa dahon niyang luntian at maamong pilantik, Hindi na kailangan ng dilig o halik. Sinabi ng paruparo, siya raw ay tuyot, Na kulang sa lambing, sa haplos ay kapos, Ngunit kung huhugutin ang lalim ng ugat, Lumagong matapat, sarili ay sapat. Hindi siya

I’ll write your name on a picket sign and love you like a protest I never raise a fist to be benign I’ll compose poetry in bold, never cursive never peaceful, always subversive the megaphone always echoes your name and mine to impeach you from the mind is a constant struggle every day, I dream to resign in your arms and the world calls me a rebel I would be an insurgent against norms battle dictators in all their colors and forms spark eighteen first-quarter storms if I can’t

Noong una, akala ko ang paglaki ay parang pagtubo ng puno— may direksyon, may hulma, at may nagsasabing ganito dapat ang anyo ng mga dahon. Ngunit habang lumalalim ang panahon,may mga damdaming hindi mawari ng kahapon.May mga salitang tila ayaw magpaliwanag,at mga katahimikang mas nagbibigay liwanag. May mundong sanay sa mga guhit at sugat,na tila bawat nilalang ay dapat iisa ang tugon.At kapag lumihis nang kaunti ang galaw,maraming mata ang kusang lilingon. Kaya natuto akon

Ang kulay ng bahaghari ay hindi lang basta palamuti, Ito ay simbolo ng kasaysayan, tapang at pighati. Mga boses na pilit pinapatahimik at ikinukulong, Lundayan ng takot sa lansangan. Kapalit ng laban sa pagmamahal, Nahusgahan na nang walang pakundangan. Sa impyerno raw ihahalal, Bagkus mas masahol pa ang umibig kaysa magtaksil sa sariling bayan. Tila tanikala na nakagapos sa boses na naghihikahos, Mga matang nakamasid at bulong-bulungan sa paligid, Hindi mawari kung bakit nga