Ang pagmamahal ay hindi namimili ng sisidlan, ang mahalaga ay ang laman. Ngayong buwan ng Hunyo, samu’t saring bahaghari ang taas-noo. Ang bawat kulay ay may kaakibat na kahulugan: ang pula ay búhay, ang kahel ay paghilom, ang dilaw ay para sa liwanag, habang ang berde naman ay para sa kalikasan, at ang asul ay para sa pagkakaisa. Hindi basta-basta ang magmahal sa bansang patuloy na pinapatakbo ng kultura at paniniwala. Maraming beses kang madadapa, tatalikuran, at panghihin

Sa murang isip ko, tila napakasimple ng tanong. Katulad lamang ito ng pagtatanong kung bakit may mga batang mahilig maglaro sa putikan at may iba namang mas gustong magkulong sa silid habang nagbabasa ng libro. Katulad lamang ito ng pagtatanong kung bakit may mga bulaklak na namumukadkad sa umaga at mayroon ding pinipiling sumabay sa pagsikat ng buwan. Ngunit habang lumalaki ako, napagtanto kong may mga tanong palang hindi sinasagot ng panahon. May mga tanong na sinasagot ng

Hindi tayo pwede. Mga salita na paulit-ulit kong naririnig sa mga serye at pelikula. Bakit? Dahil ba kami ay kakaiba o hindi lamang kami tanggap ng mapanghusgang lipunan? “Bakla ka!” “Tomboy ka!” “Wala kang puwang sa mundo!” Pinamumukha nilang ang aming kasarian ay mali at hindi katanggap-tanggap na pagkatao. “Kasalanan ang pagiging bakla.” “Makasalanan ka.” Galing pa ito sa mga taong nagsisimba linggo-linggo na hindi man lang matutunan ang katagang, "Pantay-pantay tayo sa ma

There were questions left unwritten on the board, questions no lesson had answered before. No blank space waited for them by name, no test ever asked why I felt this way. Yet there they lingered, quiet and deep, between notebook lines I was meant to keep. Hidden in moments I carried alone, growing in places I could not yet know. Before I could name what lived inside me, a light from another classroom found me. And from that moment, something had changed— a song with no singer