‘Yung aking secret weapon kapag medyo malayuan ‘yung biyahe ko, kaunting barya. 13 piso, swak sa isang biyahe ng dyip kung hindi ko trip mag-bisikleta papunta sa kung saan. Kasi kung titingnan, maalinsangan sa daan, amoy-usok sa paligid-ligid, at nangangalay din ‘yung mga payat kong binti kaka-pedal. Paahon pa naman ‘yung ruta ko. ‘Pagdating ko sa eskuwela, para akong nakipaglaban sa sampung kabayo. Kung mag-dyip ako, para lang akong nakipaglaban sa isa. Noong kabataan ko bag

Araw-araw natutunghayan ang sikat ng araw, Ngunit bakit tila dilim pa rin ang bumabalot sa tanaw? May mga mata’t tainga na mulat sa kirot at sigaw, Ngunit pinipiringan ng dahas at alingawngaw. Labis-labis ang siphayo ng sugatang Inang Bayan, May bakas ng dugo at luha noon hanggang sa kasalukuyan. Mga tinig na minsang ikinulong sa piit, Pinapatahimik ng punglo at kapangyarihang pilipit. Subalit sa bawat pahinang pilit sinusunog, May mga boses na muling bumabangon at dudulog. K

Sa pagsilang ng araw sa dulo ng dagat, Liwanag ay kumakaway sa gintong pinangarap. Ibong namulat ay hinahaplos ng hanging banayad, Kaya’t sa himpapawid nais ang malayang paglipad. Silangan ang tahanan ng bagong pag-asa, Bawat sinag dito’y lakas na nadarama. Mula sa dilim ay unti-unting bumabangon, Hatid ng umaga ang gabay ng kahapon. Sa bawat ulap na humaharang sa langit, Tibay ng bagwis ay hindi kayang alipinin. Bagyo man o unos ang humadlang sa mithing nais, Patuloy ang lip

Sa panahong ang pagbabago ay sambit ng bawat labi, tila hanging ligaw na dumaraan, nararamdaman ngunit ‘di ganap na dumadampi, sapagkat ang bayan ay sabik sa pag-angat at pagbangon, ngunit ang tugon ng pamamahala’y tila mabagal, malayo sa alon ng pag-ahon, kaya ang pag-asa’y nauuwi sa paghihintay na paulit-ulit at nakakapagod na panahon. Sa bawat sulok ng komunidad, ang kakapusan ay hindi na bago, parang bisitang palaging dumarating kahit hindi inaanyayahan ng tao, kapwa Pili