Paghihirap, matatapos pa ba kung ang mataas ay ’di magpapakumbaba? Iniisip ang sariling kapakanan, habang ang mahihirap ay tinatapak-tapakan. Tungkuling maghalal ng mas nararapat, ngunit nagpasilaw sa perang madungis at kupas. Perang kahit kailan man ay ’di sasapat, tayo ang lugi, korapsiyon ay dadami’t dadagundong sa balat. Tila ba’y nakalimutan ang pangako, may pangako, ngunit ito’y napapako. Pilipinas, paano makakaahon? Kailan magbabago ang ating panahon? Hindi ba’t ang ba

“Sugatan man ang bayan…” ani ni Crisostomo Sabay sa haplos ng luha ang bigla niyang paghinto Kumikiskis sa kataga ng sulatang bughaw Habang sumisinghap sa yakap ang bigat ng tahimik na batingaw Tusok sa mata ang inaapuhap na ginto Tila yaman sa bulsa ang impostorang tanso Halimuyak ng pabango’y hinahanap ni Crisostomo Gayong miktataghay na ang tinta sa bawat artikulo Asul na papel ang barya ng panandaliang kaingayan Pero pisong pilak ang halaga ng permanenteng katahimikan Kay